Z satysfakcją informujemy o wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie (XXVIII Wydział Cywilny, sygn. akt XXVIII C 10106/22) z dnia 16 września 2026 r., wydanym w sprawie przeciwko Powszechnej Kasie Oszczędności Bank Polski S.A.

Sąd w pełni podzielił naszą argumentację dotyczącą nieuczciwego charakteru zapisów umowy i ustalił nieważność umowy kredytu mieszkaniowego WŁASNY KĄT hipoteczny z 2007 roku. Zasądzono również od Banku na rzecz naszych Klientów zwrot kosztów procesu w pełnej wysokości (11 964 zł).

Wyrok ten stanowi kolejne potwierdzenie, że klauzule przeliczeniowe stosowane przez Bank PKO BP mają charakter abuzywny i prowadzą do upadku całej umowy. Sprawa ta przynosi jednak niezwykle istotne zagadnienie prawne na etapie rozliczenia finansowego, w związku z którym złożyliśmy apelację od wyroku.

Przełom w ustaleniu nieważności, lecz spór o sposób rozliczenia

Mimo bezdyskusyjnego wygrania kwestii zasadniczej – czyli unieważnienia umowy kredytowej w całości – Sąd I instancji zdecydował o rozliczeniu świadczeń stron w oparciu o tzw. teorię salda.

W efekcie Sąd dokonał z urzędu potrącenia wypłaconego przez Bank kapitału (310 273,40 zł) z sumą wpłat dokonanych przez Kredytobiorców (328 110,82 zł) i zasądził na rzecz naszych Klientów jedynie nadwyżkę w kwocie 17 837,42 zł wraz z odsetkami, oddalając powództwo o zapłatę w pozostałym zakresie.

Dlaczego nie zgadzamy się z teorią salda i składamy apelację?

W imieniu naszych Klientów wnieśliśmy apelację od orzeczenia w części oddalającej powództwo o zapłatę. W polskim systemie prawnym oraz w ugruntowanym orzecznictwie Sądu Najwyższego obowiązuje teoria dwóch kondykcji. Zgodnie z nią, roszczenie Kredytobiorcy o zwrot wszystkich wpłaconych rat oraz roszczenie Banku o zwrot wypłaconego kapitału są dwoma niezależnymi roszczeniami. Sąd nie powinien rozliczać ich „automatycznie” z urzędu, bez formalnego zarzutu potrącenia złożonego przez Bank.

W apelacji powołujemy się na najnowsze orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości:

• Wyrok TSUE z dnia 10 września 2026 r. w sprawie C-510/25 (Adazik) – Trybunał wyraźnie wskazał, że wzajemna kompensacja (potrącenie) roszczeń z urzędu przez sąd jest dopuszczalna wyłącznie wtedy, gdy zezwalają na to przepisy prawa krajowego.
• Uchwała Pełnego Składu Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z dnia 25 kwietnia 2024 r. (III CZP 25/22) – Posiadająca moc zasady prawnej uchwała jednoznacznie przesądziła obowiązywanie teorii dwóch kondykcji w polskim prawie.
• Brak zmian legislacyjnych – Przepisy polskiego Kodeksu cywilnego w zakresie potrącenia i bezpodstawnego wzbogacenia nie uległy zmianie od czasu wydania uchwały SN z kwietnia 2024 r. Prawodawca krajowy nie wprowadził mechanizmu automatycznego potrącania z urzędu wierzytelności przy nieważności umów.

Zastosowanie teorii salda z urzędu pozbawia Kredytobiorców m.in. należnych odsetek ustawowych za opóźnienie od całości wpłaconych kwot, co narusza ochronny cel Dyrektywy 93/13/EWG.