Z przyjemnością informujemy o kolejnym sukcesie naszej Kancelarii w walce z nieuczciwymi zapisami w umowach kredytów frankowych. Dnia 9 kwietnia 2026 r. Sąd Okręgowy w Warszawie (XXVIII Wydział Cywilny, sygn. akt XXVIII C 12381/23) wydał wyrok, w którym w całości uwzględnił roszczenia naszej Klientki przeciwko Raiffeisen Bank International AG.
Najważniejsze rozstrzygnięcia Sądu:
- Ustalenie nieważności umowy o kredyt hipoteczny zawartej w 2008 r. z dawnym EFG Eurobank Ergasias S.A. (Polbank).
- Zasądzenie od banku kwot 102 772,85 PLN oraz 29 118,96 CHF wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 28 sierpnia 2024 r. do dnia zapłaty.
- Zwrot pełnych kosztów procesu na rzecz naszej Klientki w kwocie 11 917 PLN.
Stan faktyczny sprawy
Sprawa dotyczyła umowy kredytu hipotecznego indeksowanego do CHF z marca 2008 r., przeznaczonej na zakup lokalu mieszkalnego w Warszawie. Kredytobiorczyni spłacała raty początkowo w PLN, a po podpisaniu aneksu w 2015 r. – bezpośrednio w walucie CHF.
Co istotne, bank w toku procesu próbował podważyć status konsumenta naszej Klientki, wskazując, że w późniejszych latach wynajęła ona kredytowaną nieruchomość. Sąd Okręgowy jednoznacznie odrzucił ten argument. Powołując się na wyrok TSUE z dnia 8 czerwca 2023 r. (C-570/21), Sąd podkreślił, że fakt późniejszego wynajęcia mieszkania z uwagi na zmianę sytuacji życiowej nie pozbawia kredytobiorcy ochrony konsumenckiej, jeśli w momencie zawierania umowy cel miał charakter mieszkaniowy.
Dlaczego umowa okazała się nieważna?
W uzasadnieniu wyroku Sąd Okręgowy podzielił w całości naszą argumentację prawną:
- Nietransparentne klauzule przeliczeniowe: Bank przyznawał sobie jednostronne prawo do kształtowania kursów walut w własnych tabelach, bez odwołania się do obiektywnych i weryfikowalnych kryteriów.
- Niewłaściwe poinformowanie o ryzyku kursowym: Przyjęcie od Klientki standardowego oświadczenia o ryzyku nie spełniało wymogów należytego poinformowania konsumenta o nieograniczonym ryzyku walutowym.
- Upadek całej umowy: Po wyeliminowaniu niedozwolonych klauzul waloryzacyjnych utrzymanie umowy w mocy okazało się niemożliwe.
Upadek zarzutu zatrzymania i Teoria Dwóch Kondykcji
W odpowiedzi na pozew bank zgłosił ewentualny zarzut zatrzymania. Sąd uznając go za całkowicie bezzasadny, powołał się na przełomowe uchwały Sądu Najwyższego (m.in. III CZP 31/23 oraz III CZP 37/24), wskazując, że prawo zatrzymania nie przysługuje bankowi w przypadku świadczeń jednorodzajowych oraz gdy bank może skorzystać z potrącenia.
Dodatkowo Sąd potwierdził stosowanie teorii dwóch kondykcji na korzyść konsumenta, zasądzając pełny zwrot uiszczonych rat i opłat bez automatycznego potrącania ich przez Sąd z kapitałem kredytu.
Podsumowanie
Dzięki sprawnie przeprowadzonemu postępowaniu nasza Klientka uzyskała nie tylko wstrzymanie spłaty rat już na etapie zabezpieczenia roszczenia, ale ostatecznie definitywne unieważnienie kredytu i zwrot nienależnie pobranych środków.